• 29 ΑΥΓ 2014
MY BLOG, ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

Καβάλα: Η δική μου γειτονιά

 

Είμαι απο χθες στην πόλη.
Χρόνια απέφευγα να περάσω απο το σπίτι που μεγάλωσα κι απο τη γειτονιά που μάτωναν τα γόνατα μου αρκετές φορές πάνω στo παιχνίδι. Είχα την τύχη να ζήσω το μεγαλείο της γειτονιάς που τότε δεν το καταλάβαινα μέσα την απλότητα της! Τη θεωρούσα δεδομένη κι οτι πάντα ετσι θα ναι όπως ήταν για μένα και για όλα τα παιδιά. Πόσο άλλαξαν τα πάντα απο τότε! Ένας δρόμος ήταν που περνούσαν σπάνια αυτοκίνητα απο κει. Κατεβαίναμε σιγά σιγά με το που έφευγε το μεσημέρι κι άρχιζε το παιχνίδι! Μήλα, κικιρίκια, λάστιχο, κρυφτό, κυνηγητό και κάποιες φορές, βράδυ πάντα, ιστορίες με φαντάσματα που τις διηγούμασταν με μεγάλη ψυχραιμία και σοβαρότητα, αλλά μόλις έφτανε η ώρα να γυρίσω στο σπίτι, φώναζα τη μάνα μου να βγεί στο μπαλκόνι να με βλέπει μέχρι να μπω! Τι όμορφα χρόνια! Είχε και πολλά παλιά σπίτια στη γειτονιά που ζωήρευαν ακόμα περισσότερο τη φαντασία μας! Σήμερα κάποια απο αυτά δεν υπάρχουν. Τα δώσανε και στη θέση τους στριμώχθηκαν κάτι εξογκώματα νεόδμητα σαν παραφωνίες! Κάποιο άλλο το φτιασίδωσαν με νέα υλικά εξωτερικά έτσι που τίποτα δε θυμίζει την τότε όψη τους. Σα να παίρνεις μια γιαγιά απο το χωριό και να της φοράς έντονο κόκκινο κραγιόν με το τσεμπέρι.

Άλλα αυτά που βλέπουν τα μάτια της κόρης μου που την έχω μαζί μου κι άλλα τα μάτια της ψυχής μου. Προσπαθώ μέσα απο τις διηγήσεις μου να την πάω στα χρόνια τα δικά μου."Εδώ ζούσε μια γιαγιά που δεν έβγαινε απο το σπίτι της και τη φοβόμασταν όλα τα παιδιά. Ηταν παράξενη και καθόλου φιλική"." Εδώ σε αυτή τη σκάλα καθόμουν και καθάριζα τα φασολάκια με τη μάνα μου". "Εδώ δεν είχε άσφαλτο μόνο άγριες πέτρες και χορτάρι". "Σε αυτό το παράθυρο καθόταν η κουτσομπόλα της γειτονιάς που έβλεπε ποιός μπαίνει και ποιός βγαίνει απο το σπίτι του"!
Σαν "έφυγε" ο πατέρας μου έκανα χρόνια να ξαναπάω στη γειτονιά των παιδικών μου χρόνων. Μόνο μου θύμιζε και δεν ήθελα. Αργότερα συμφιλιώθηκα κι αυτό που σίγουρα κατάλαβα και κράτησα, είναι πως μια μικρογραφία ήταν το παιχνίδι στη γειτονιά, του κόσμου που μεγαλωνάμε. Κανείς δε φώναζε τη μάνα του για να αποδώσει το δίκιο! Μόνοι μας τα αντιμετωπίζαμε όλα!
Σήμερα,παιδότοποι και κάτι κακοφτιαγμένα πάρκα για να μαζεύονται τα παιδιά να παίζουν με ο,τι διαθέτουν αυτοί οι χώροι χωρίς τίποτα να εξάπτει τη φαντασία τους. Εχω περάσει κι εγώ πολλές ώρες σε αυτά μέχρι να μεγαλώσουνε λιγάκι. Ακους τα παιδιά να φωνάζουν πάνω στο παιχνίδι "ο τάδε με χτύπησε" ζητώντας τη βοήθεια ενός μεγάλου! Όσες φορές ήρθαν τα δικά μου να διαμαρτυρηθούν τους το κοψα λέγοντας "βρείτε τα μεταξύ σας δεν ανακατεύομαι"!
Όχι επειδή δεν έχουμε γειτονιές πια, να τα ξεχάσω κι όλα!

BLOG ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ.

 



© 2016 Δέσποινα Βανδή, Created by Steficon